Paul F Nikolov

Flaut

2007-03-31T23:16:00.000Z

Írak: Aldrei Aftur

2007-03-18T20:20:00.000Z

Á þriðjudaginn verða fjögur ár liðin frá byrjun innrásarinnar í Írak. Þetta er sorglegur dagur í sögu Bandaríkjanna og heimsins, fyrir þær þúsundir sem hafa verið drepnar og særðar bæði líkamlega og andlega. Að ein ríkistjórn taki þá ákvörðun að gera innrás inn í land byggða á rangfærslu og einhliðavaldi er nógu slæmt - að tveir menn í íslenskri ríkisstjórn taki þá ákvörðun að styðja hana og gera það á ólýðræðislegan hátt, á meðan 78% landsmanna voru andvígir því að styðja innrásina, gerir það enn verra. Svona löguðu höfum við í VG lengi mótmælt, og þegar við erum komnir í ríkistjórn mun Ísland aldrei aftur styðja eða taka þátt í slíku ofbeldi.

Mánudagskvöldið 19. mars munu hinir staðföstu stríðsandstæðingar efna til baráttusamkomu í Austurbæ, þar sem hernáminu verður mótmælt og þess krafist að íslensk stjórnvöld axli ábyrgð vegna hins svívirðilega stuðnings við ólöglegt árásarstríð. Ég hvet ykkur öll til að mæta.

Meira hér.

Bandaríkjamenn hafna „amerísku leiðinni“

2007-03-14T16:34:00.001Z

Ein stærsta ástæða þess að það er svo gott að búa á Íslandi er velferðikerfið. Satt að segja var velferðarkerfið sem heillaði mig mest þegar ég flutti fyrst hingað til lands, sérstaklega sem Bandaríkjamaður sem hefur aldrei lifað í landi með heilbrigðiskerfi eins og hið íslenska. Það er gulls ígildi að vita að ég og fjölskyldan mín gætum fengið góða almannaþjónustu fyrir lítinn eða engan pening. Mér þótti það sjálfsagt mál að borga aðeins hærri skatta til að halda uppi almennri heilbrigðisþjónustu.

Kerfið er auðvitað ekki fullkomið - þar er bæði mannekla og fjárskortur. Flestir eru sammála því að við ættum ekki henda út velferðakerfinu okkar, en sumir hafa talað um „ameríska kerfið“ sem fyrirmynd, annaðhvort í bland við opinbert velferðiskerfi eða jafnvel sem allt aðra leið í þessum málaflokki. Ég tel að það væri mikil mistök - ekki bara út frá minni eigin reynslu af því hvernig er að búa við bandarískt heilbrigðiskerfi, heldur líka út af því sem margir Bandaríkjamenn benda sjálfir á.

Það er satt að Bandaríkin bjóða upp á glæsilega heilbrigðisþjónustu, fyrir þá sem eiga efni á því. En árið 2005 voru tæp 46 milljónir Bandaríkjamanna án heilbrigðistrygginga - eða tæp 15% landsmanna - af því að stór hluti af heilbrigðikerfi Bandaríkjanna er á höndum einkafyrirtækja. Þeir sem geta borgað fá góða þjónustu, en hinir sem geta það ekki sitja í súpunni.

Fólkið sem ekki getur borgað fyrir heilbrigðistryggingu sleppur ekki létt ef eitthvað kemur upp á. Ef maður veikist eða lendur í slysi er alls ekki skýrt hvort og hvað heilbrigðistryggingin nær utan um. Í Bandaríkjunum er heilbrigðisþjónusta fólks fyrst og fremst viðskipti og þau reyni sitt besta til að heilbrigðisfyrirtækin borgi sem allra minnst og láta svo neytandann borga afganginn. Og ef maður er svo heppinn að tryggingingarnar borgi einhver hluta, þá hækka fyrirtækin mánuðargjöldin í staðinn. Þannig er fólki refsað fyrir að biðja um hjálp sem það hefur nú þegar búið að borga fyrir.

En hvað með að blanda einkarekinni heilbrigðisþjónustu við opinberu velferðaþjónustuna okkar? Augljóst er að það myndi draga peninga, mannafl og þjónusta frá opinberu heilbrigðisþjónustuna, og þannig breikka bilið á milli þeirra sem fá mest og þeirra sem fá minnst.

Það viljum við ekki á Íslandi. Greinilega vilja þau það ekki í Bandaríkjunum heldur - skoðanakönnun frá því í febrúar bendir til þess að 64% Bandaríkjamanna telja að ríkisstjórn eigi að bera ábyrgð á heilbrigðisþjónustunni. 55% finnst það vera fyrsta forgangsverkefni bandaríska löggjafarþingsins og 59% sögðust vera tilbúin að borga hærri skatta ef það tryggði aðgang að almennri heilbrigðisþjónustu.

Ef Bandaríkjamenn eru sjálfir ósáttir við amerísku leiðina, af hverju ættum við að vilja fara þá leið hér? Eigum við ekki frekar að læra af mistökum annarra?

Reykjavík: fyrir bíla eða fólk?

2007-03-07T00:27:00.000Z

Það var mjög fræðandi að fara á fund Íbúasamtaka þriðja hverfis um daginn, þar sem greint var frá nokkrum vandamálum með svifryk, umferðahættu, hávaðamengun og fleira sem íbuar í Hlíðunum, Holtunum og Norðurmýrinni þurfa að glíma við. Sérstaklega var áhugvert þegar Hilmar Sigurðsson, formaður Íbúasamtakanna, talaði um „umferðareyjar“ - að Hringbraut, Miklabraut, Kringlumyrabraut, Snorrabraut, Bústaðavegur, Laugavegur og Langahlíð séu eins og risavaxin fljót sem skipta hverfinu í fimm eyjar. Umferð er svo mikil um þessi svæði að íbúarnir - fullorðnir og börn - anda að sér gríðarlega miklu svifryki á hverjum einasta degi. Það er hættulegt fyrir börn til að heimsækja hvort annað með því að fara yfir götuna. Hávaðinn hjá Miklabraut er nánast 70 desibil.

Þetta er eitthvað sem ég þekki mjög vel af eigin reynslu. Heimaborgin mín, Baltimore í Bandaríkjunum, er líka algjör skipulagsmartröð. Þegar Martin Luther King Boulevard, í suðvesturhluta borgarinnar, var breikkuð þá var svæðinu vestur af Martin Luther King Boulevard líka að eyju og breyttist þá frá því að vera fínt hverfi í eitt af hættulegastu og fátækastu hverfum borgarinnar á innan við nokkra áratugi. Auk þess skiptir I-83 hraðbraut, sem byggð var til að þjónusta einkabílinn, borginni næstum því í tvennt. Þetta eru bara tvö af mörgum dæmum frá heimaborginni minni Baltimore.

Viljum við að skera Reykjavík niður í nokkrar ótengdar eyjar sem eru mengaðar af svifryki og útblæstri frá einkabílum? Eða viljum við að læra af mistökum annarra? Ég held að við ættum að reyna að gera ekki sömu mistök og voru til dæmis gerð í borginni þar sem ég ólst upp. Það krefst auðvitað þáttöku frá íbúum, borgarstjórn og þingmönnum. Til að byrja með þarf að tryggja að málaflokkurinn fái nægilegt fjármagn í samgönguáætlun. En til að minnka umferðina í þriðja hverfi og fleiri hverfum Reykjavíkur er ekki nóg til að fræða fólk um aðra umferðavalkosti - það þarf líka að gera þá að raunhæfum valkosti. Við eigum að hvetja fólk til að ganga, hjóla og taka strætó, af sjálfssögu. Við getum líka takmarkað notkun á tilgangslausum nagladekkjum, lækkað hámarkshraðann, og sett Miklubraut í stokk. En hvað með að leggja fleiri göngu- og reiðhjólastíga í borginni? Hvað með að lækka verðið í strætó? Eða reyna að stýra bílaumferðinni frá helstu íbúasvæðunum?

Sumir segja að við ættum ekki að fara í stríð við bíleigandur. Það viljum við Vinstri græn ekki heldur. En við bendum bara á að flestum Íslendingum þykir meira vænt um fjölskylduna sína en bílinn sinn. Það er nóg pláss fyrir hvort tveggja í þessari borg - við viljum að fólkið og heilsa þess hafi meira vægi en bílarnir. Reykjavík þarf alls ekki að verða annað Baltimore.

Til að tryggja hagnaðinn

2007-03-01T15:54:00.000Z

Landsfundur Vinstri grænna var að mörgu leyti sögulegur. Ein ástæðan fyrir því er sú nýja innflytjendastefna sem hægt er að lesa á heimasíðunni okkar. Ég er mjög stoltur og þakklatur öllum þeim sem tóku þátt í að móta hana, og hlakka mikið til að sjá stefnuna í framkvæmd. Stefnan hefur að aðalmarkmiði að samþætta þau sem hingað koma inn í íslenskt samfélag með framsýnum hætti.

Eins og fram kom í niðurstöðum úr rannsókn sem birt var í Markaðnum nýlega sparaði þátttaka útlendinga á íslenskum vinnumarkaði meðalheimilinu 123 þúsund krónur á síðasta ári. En til að tryggja að svo verði áfram þurfum við gera eins mikið og hægt er til að útlendingar samlagist íslensku samfélagi. Út á það gengur stefna Vinstri grænna í málefnum innflytjenda.

Af hverju leggjum við svona mikla áherslu á málefni útlendingar og innflytjenda? Er ekki nóg til að bjóða fólki að koma hingað, og svo sjái þau sjálf um afganginn? Greinalega ekki. Ef við horfum til dæmis til Þýskalands, Danmerkur og Hollands þá sjáum við áranginn af slíkri stefnu. Við Íslendingar erum aftur á móti svo heppin að við höfum tækifæri til að læra af mistökum annarra þjóða í þessum efnum.

Innflytjendastefnan okkar kveður á um að allar þær manneskjur sem hingað koma eigi að vera upplýstar um réttindi sín og skyldur í samfélaginu. Við krefjumst þess að bæði ríkisstjórn og sveitarfélag sjái til þess að þessar upplysingar komist í hendurnar á sérhverri manneskju sem hingað kemur. Þetta mun tryggja að fólkið sem hingað kemur veit strax hvað hvaða reglur gilda á vinnumarkaðnum, í skólanum, heilbrigðiskerfinu og víðar. Slíkt fyrirkomulag myndi líka tryggja að atvinnurekendur geti ekki svindlað á erlendu vinnuafli og þannig grafið undan réttindum og kjörum okkar allra með félagslegum undirboðum sem innfæddir Íslendingar sætta sig ekki við.

Í innflytjendastefnu okkar kemur líka fram að íslenskukennsla er lykillatriði í samþættingu og aðlögun þeirra sem hingað koma til að vinna og búa. Þess vegna ætlum við að bjóða ókeypis íslenskunámskeið og setja skýr viðmið um námsefni og kennsluaðferðir sem henta fullorðnum. Við viljum líka tryggja að til boða standi að læra íslensku á vinnutíma, en við viljum líka vera viss um að þeir sem hvorki eru í vinnu né í skóla hafi aðgang að samskonar kennslu. Þetta hjálpar til að tryggja að fólk sem hingað kemur geti lært tungumálið okkar.

En þetta er bara toppurinn á ísjakanum. Innflytjendastefna Vinstri grænna gerir meira til að tryggja samþættingu og aðlögun fólks sem hingað kemur en aðrir flokkar hafa lagt til. Þannig forðumst við þau mistök sem gerð hafa verið í öðrum löndum.

Innflytjendastefna VG: Framtíðin Er Núna

2007-02-14T13:58:00.000Z

Í dag birtist í fréttunum ný skýrsla frá European Commission against Racism and Intolerance (ECRI) sem fjallar um hvernig mörg lönd eru að taka á móti innflytjendum, þar á meðal á Íslandi. Og þrátt fyrir nýja innflytjendastefnu sem ríkistjórnin hefur gefin út, bendir ECRI skýrslan á það sem við í Vinstri-Grænum höfum sagt - að innflytjendastefna ríkisins gerir ekki nóg til að tryggja það að við eigum kerfi sem er gott fyrir landið allt. Sem betur fer gerir innflytjendastefna VG nú þegar meira en ECRI hefur mælt með.

Tökum þrjú dæmi:

1) Íslenskukennslan. Í grein 91 stendur, "Only in a few cases are immigrants allowed to attend language courses during working hours. Furthermore, they often need to travel long distances to attend these courses. In addition, while the quality of language courses is reportedly better in the Reykjavik area, ECRI has received consistent reports according to which in some other areas the quality of teaching is not good enough."

Já, við í VG eru sammála. Að ríkið bjóði 70 milljóna króna styrk ~~til aðeins eins fræðsluaðila, Mímis,~~ er alls ekki nóg til að tryggja þess að þeir sem hingað komi geti lært íslensku almennilega - eins og allir Íslendingar vilja. Þess vegna höfum við nú þegar lagt fram þá tillögu að íslenskukennslan verði ókeypis og hluti af vinnutíma, með því að bjóða kennurum að koma á vinnustaði þar sem erlendir verkamenn vinna 4 tímar á viku (eins og er gert t.d. hjá Svæðisskrifstofan Reykjanes), fylgja eftir staðli varðandi námsefni og kennara, og að þessi þjónusta verði fáanleg hvar sem er á landinu. Fyrir okkur er það bara sjálfsagt mál, og það hjálpar þeim sem koma hingað að verða hluti af okkar samfélagi. Það viljum við öll.

2) Atvinnuréttindi. Í grein 90 stendur, "In its second report, ECRI considered that the system of granting temporary work permits to the employer and not to the employee left the foreign employees in a vulnerable situation. It noted, for instance, that individuals might feel reluctant to complain in cases of unequal treatment or breach of employment contracts for fear of losing residence rights in Iceland."

Alveg rétt. Og jafnvel ef innflytjendur ákveða til að fara í annað starf, þá þarf hann samt að bíða eftir að nýja vinnuleyfið verði samþykkt - í flestum tilfellum tekur það nokkra mánuði - og má hann ekki fá laun fyrir vinnu á meðan leyfið er ósamþykkt, ef það verður þá samþykkt. Þess vegna höfum við lagt til að atvinnuleyfi verður gert fyrir manneskjuna sjálfa, en ekki atvinnurekendur. Enn fremur, krefjumst við þess að upplýsingar um atvinnuréttindi og skyldur innflytjandans, sem hefur verið þýtt yfir á hans tungamál, verði sent í pósti heim til hans. Þessar tillögur sjá til þess að enginn atvinnurekandi geti svindlað hvort heldur innflytjendur eða Íslendingar, og að sanngjarn vinnumarkaður verði tryggður.

3) Kvenfrelsi. Í grein 71 stendur, "ECRI notes that at present, if a foreign woman with a residence permit on grounds of marriage or cohabitation leaves her partner within three years of being granted the permit, she loses her residence rights. As a result, many women are reported to have endured violent relationships in order to avoid being deported."

Fyrir okkur í Vinstri-Grænum er það sjálfsagt mál að enginn þurfi að þola heimilisofbeldi. En óhamingjusöm hjónabönd eru ekki bara vegna ofbeldis - það eru margar góðar ástæðar af hverju fólk getur ekki verið gift lengur. Það vitum við öll. Af hverju mega innflytjendur þá einungis fá leyfi til að skilja við makan sinn vegna heimilisofbeldis? Enn fremur, þurfa innflytjendur sem giftast Íslendingum að sanna að hjónbandið sé byggt á sönnum tilfinningum áður en þeir geta notið þess sem fylgir því að vera giftur Íslendingi. Ef hjónabandið er nú þegar samþykkt sem "alvöru hjónaband", af hverju eru þá þessi "3ja ára lög" til? Við í Vinstri-Grænum trúum á kvenfrelsi, óháð því hvaðan úr heiminum kona er. Þess vegna krefjumst við þess að allar konur á Íslandi eiga sömu réttindi.

Það er ekki nóg pláss í einni grein til að segja frá öllum sem við ætlum að gera. En í stuttu máli, við í Vinstri-Grænum ætlar að bjóða innflytjendastefnu sem er góð fyrir landið allt. Að við tökum vel á móti þeim sem hingað koma, og hjálpum þeim eins mikið og hægt er til að verða hluti af íslensku samfélagi. Ég trúi því að langflestir Íslendingar hafi þesa ósk í hjörtum sínum, og það er einmitt það sem við ætlum að bjóða.

Rasismi Borgar Sig Ekki

2007-01-30T15:57:00.000Z

Þegar ég sá Margréti Sverrisdóttur í sjónvarpinu í gær, að lýsa yfir að hún ætlaði úr Frjálslyndaflokknum, var ég alls ekki hissa. Þegar Magnús Þór Hafsteinsson og Jón Magnússon ákváðu að reyna að bæta við fylgi flokksins með því að halda fram rangfærslu, óraunhæfum ótta og hræðsluáróðri um innflytjendur í haust, fékk flokkurinn smá aukafylgi, af sjálfsögðu - upp í 11% í nóvember. En samkvæmt Fréttablaðið skoðunukönnun hefur það fylgi minnkað niður í 10% á milli nóvember og janúar. Merkilegri er hvernig hinir fjórir flokkanir - og þjóðin öll - hefur brugðist við því, að standa upp á móti þessum hreina hræðsluáróðri og segja: “Nei, þetta eru ekki við, og þetta viljum við ekki.”

Meira að segja hafa margir innan Frjálslyndra sagt að þeir séu á móti þessarri nýju stefnu, í blöðum, í útvarpi og í sjónvarpi, þar á meðal Margrét. Svo mikil er andstæðan innan flokksins að eina leiðin til að koma í veg fyrir að hún næði ekki varaformennsku flokksins var að nota brögð - og þá tapaði hún með aðeins 111 atkvæðum, eða tæpum 7% atkvæða. Það er ekkert skrýtið að hún ákvað að hætta, og hún mun líklega taka marga kjósendur með sér. Þannig myndi “nýji” Frjálslyndiflokkurinn fara aftur niður, líklegri lægra en hann var áður en ákvörðunin var tekin um að nota rasisma til að bæta sig.

Þannig er það: rasismi borgar sig ekki.

En þetta er bara tímanna tákn - nýlega hefur ríkistjórnin gefið út “Stefnu um aðlögun innflytjenda”, sem bendir á - eins og kom fram í Gallup könnun síðasta sumar - að flestir Íslendingar vilja fjölmenningalegt land.

Ég er búinn að lesa stefnuna, og á meðan það sé gott að sjá að ríkistjórnin sé að reyna að benda á rétta leið, er hún óljós, og skilur eftir margir spurningar. Við í Vinstri-Grænum erum nú þegar að búa til hraustlega, frumlega, og skapandi innflytjendastefnu sem verður góð fyrir landið allt, og verður endanlega mótuð á landsfundi okkar í febrúar. Tíminn er löngu kominn fyrir meira en vísbendingar og tillögur. Ég og margir fleiri innan flokksins erum að skapa innflytjendastefnu sem segir nákvæmlega hvað þetta land á að gera til að samþætta fólk sem hingað kemur, til að tryggja velferð og framtíð landsins, og gera Ísland að fyrirmyndalandi í innflytjendamálum fyrir Skandinavíu, Evrópu, og allan heiminn.

Þetta er spennandi tími til að vera í þessu frábæra landi. Aldrei hef ég verið stoltari að vera hluti af þessu landi og þjóð. Langflestir Íslendingar vilja að þetta land byggi á réttlæti og lýðræði, og þá einnig í innflytjendamálum. Mér er ánægja að taka þátt, og við í Vinstri-Grænum myndum tryggja það að innflytjendastefna landsins verði byggð á vilja þjóðarinnar með pratískum leiðum sem yrðu bestar fyrir allt landið.

Ennþá margt að gera í íslenskukennslunni

2007-01-30T15:47:00.000Z

Eitt lykilatriði varðandi samþættingu innflytjenda inn í íslensk samfélagi er íslenskukennslan. Um það erum við öll sammála. Í nóvember tilkynnti menntamálaráðneytið að það ætlaði að ráðstafa 100 milljónum í styrki til íslennskukennslu í ár. En í byrjun janúar var reyndar tilkynnt að það væru 70 milljónir. Það vakti athygli mína, og ég spurði í Morgunblaðinu hvað hefði komið fyrir, og bætt líka við fleiri spurningum.

Svarið sem kom frá Áslaugu Huldu Jónsdóttur, ráðgjafa menntamálaráðherra, í Morgunblaðinu þann 26. janúar var að "70 milljónum verður úthlutað til þess að styrkja námskeiðahald í íslensku og 30 milljónum verður til annarra verkefna, s.s. námskrár- og námsefnisgerðar og þjálfunar kennara."

Gott að vita það núna. En í greininni í Fréttablaðinu 2. janúar, "Ráðstafa 70 milljónum í íslenskukennslu í ár", er alls ekki minnst á hinar 30 milljón krónurnar. Gætir það verið að blaðamaðurinn hafi gleymt að segja frá þessi atriði? Já, kannski. Þannig að ég vil líka spyrja, hvað kom fyrir þá áætlunin að námskeiðin yrðu ókeypis, sem menntamálaráðneytið tilkynnti í grein í sama blaði þann 11. nóvember, "Ríkið býður ókeypis námskeið í íslensku"? Kannski gleymdist það líka, og var hvorki sagt frá í janúar, né svaraði í bréfinu hennar Áslaugar. Við sjáum til.

Áslaug var að mestu leyti dugleg að svara spurningum mínum, en það var eitt svar sem vakti athyglið mína, þegar spurt var hvort þessi námskeið væri hluti af vinnutíma, þá svaraði Áslaug: "Það er ekki menntamálaráðuneytisins að vera með tilskipanir á þessi sviði."

Af hverju ekki? Getum við ekki gert betur? Jú, því trúi ég. Til dæmis getur menntamálaráðuneytið boðið fleiri kennara fyrir þau fyrirtæki sem sækjast eftir þeim til að kenna erlendu starfsfólki sínu íslensku, hvar sem þessi fyrirtæki eru á landinu. Það væri kannski skynsamlegra en að bjóða aðeins einum fræðsluaðila, Mími, þann heiður að fá styrki frá ríkinu..

Ég vil þakka Áslaugu fyrir að svara fljótt. Það er ljóst að það er ennþá margt að gera í íslenskukennsluni. En ég trúi því að við getum öll getum skapað fyrirmyndaland í innflytjendamálum.

Íslenskukennslan: Seinni Hluti / Icelandic Classes: Part Two

2007-01-16T16:28:00.000Z

[ÍS] Ég fékk tölvupóst um daginn varðandi íslenskukennsluna sem benti mér á eitt sem ég hafði ekki tekið eftir, og það er mjög góður punktur:

“My name is Ben Cockerill. I am a British guy who is planning to move to Reykjavík on 5 February.

When researching options for learning Icelandic there seemed to be three major options: Mímir, Endurmenntun Háskóla Íslands and Alþjóðhúsið. Having a Bachelors Degree in Linguistics and German and basic Icelandic I thought that Endurmenntun would be the best option for me to learn good Icelandic quickly.

On contacting Endurmenntun to enrol I was told that there is a 90% chance that classes will not be running due to lack of numbers. This lack of numbers being in part due to other course providers having lowered their fees to levels at which Endurmenntun could not compete. This fee reduction having been made in anticipation of receipt of some of the 70,000,000 kr. that are to be awarded to Icelandic language teaching organisations.”

Þannig er það: kaldhæðnislega, þá reyndar geta þessir styrkir, sem menntamálaráðuneytið ætlar að gefa Mími, minnkað eftir því hversu mörg námskeið eru í boði.

Þess vegna myndi ég gera kröfu:

1) að þessi námskeið séu ókeypis (þar á meðal að menntamálráðuneytið standi við fyrsta loforð sitt um 100 milljón króna styrk),

2) að þessi námskeið fylgi eftir einhverjum reglum um hvernig íslenska er kennd, eins og er í öðrum námskeiðum,

3) að menntamálaráðuneytið heyra frá nemendunum sjálfum hvað virkar best í kennslu, til þess að finna út hvaða staðall er bestur,

4) að þessi námskeið væru hluti af vinnutíma, til dæmis 4 klukkustundir á viku, eins og er gert hjá Svæðisskrifstofu Reykjaness um Málefna Fatlaðra, og

5) að menntamálaráðneytið búa til fleiri námskeið, bæði fyrir þá sem búa innan og utan höfuðborgsvæðisins.

Ef við viljum að þeir sem flytja hingað aðlagist innan íslenska samfélagsins, þá eru þessir fimm punktar góð byrjun.

[EN] I received an e-mail the other day regarding Icelandic classes that I hadn’t even thought of, and makes a very good point:

“My name is Ben Cockerill. I am a British guy who is planning to move to Reykjavík on 5 February.

When researching options for learning Icelandic there seemed to be three major options: Mímir, Endurmenntun Háskóla Íslands and Alþjóðhúsið. Having a Bachelors Degree in Linguistics and German and basic Icelandic I thought that Endurmenntun would be the best option for me to learn good Icelandic quickly.

On contacting Endurmenntun to enrol I was told that there is a 90% chance that classes will not be running due to lack of numbers. This lack of numbers being in part due to other course providers having lowered their fees to levels at which Endurmenntun could not compete. This fee reduction having been made in anticipation of receipt of some of the 70,000,000 kr. that are to be awarded to Icelandic language teaching organisations.”

That’s how it is: ironically, this support that the Ministry of Education intends to give Mímir could actually reduce the number of Icelandic classes available.

This is why I would ask:

1) that these classes be made free (including the Ministry of Education standing by its original promise of 100 million ISK).

2) that these classes follow some sort of guidelines as to how they are taught, as is done in other classes,

3) that the Ministry of Education hear from the students themselves what types of teaching works best, in order to find the standard that works best,

4) that these classes be a part of working hours, for example 4 hours a week, as is done at the Reykjanes Regional Office of Disabled Persons’ Affairs,

5) that the Ministry of Education create more language classes, both for those within and outside the capital area.

If we want those who move here to integrate into Icelandic society, then these five points would be a good start.

Íslenskukennslan: Hvað Kom Fyrir, og Hvernig Verður Hún? / Icelandic Classes: What Happened, And What Will Happen?

2007-01-04T12:25:00.000Z

[ÍS] Ég sá frétt um daginn að menntamálaráðuneytið muni ráðstafa 70 milljónum króna í styrki til íslenskukennslu fyrir útlendinga í ár. Að mörgu leyti eru það víst góðar fréttir, en í nóvember var ráðuneytið að lofa 100 milljónum fyrir næsta ár, og að námskeiðin væru ókeypis.

Hvað kom þá fyrir? Og ætlar ráðneytið að lækka styrki ennþá meira?

Og þá koma fleiri spurningar:

Stefán Stefánsson, deildarstjóri í menntamálaráðuneytinu, sagði Fréttablaðinu að “Verkefnisstjórn hafi verið sett á laggirnar og unnið stíft. Vinna við námskrárgerð og námsefnisgerð sé þegar hafin og svo verði farið í það að kanna menntun kennara.”

Gott að heyra. En ætlar ráðneytið að spurja þá útlendinga sem hafa stundað íslenskukennsluna hérlendis um þeirra ráð?

Hvernig verður menntun og reynslan kennara könnuð? Hver verður staðallinn fyrir þessi námskeið og kennara?

Ætlar ráðuneytið að búa til fleiri námskeið, bæði fyrir þá sem búa innan og utan höfuðborgsvæðisins?

Eins og ég hef benti á, þá er það er nógu erfitt að finna tíma til að fara í nám og læra heima á meðan maður þarf að sinna 100% starfi og sjá um fjölskylduna. Þess vegna myndi ég gera kröfu um að þessi námskeið væru hluti af vinnutíma, til dæmis 4 klukkustundir á viku, eins og er gert hjá Svæðisskrifstofu Reykjaness um Málefna Fatlaðra. Eru nokkra áætlanir í gangi til að hafa íslenskunámskeið sem hluta af vinnutíma?

Mér finnst þessar spurningar bara eðlilegar og sanngjarnar. Íslenskunámskeið á ekki vera skylda, heldur réttindi. Ef ríkistjórnin er sammála, þá væri gott að sjá að hún taki það alvaralega.

[EN] I saw news the other day that the Ministry of Education intends to support Icelandic language classes for foreigners with 70 million ISK this year. In many ways this is good news, but last November the ministry said it was going to give 100 million, and make the classes free of charge.

What happened? And does the ministry intend to lower the support even more?

More questions come to mind:

Stefán Stefánsson, the department head of the Ministry of Education, told Fréttablaðið that, “Project management is well underway. Work on cirriculum and materials has already begun and we’ll also be assessing the education of the teachers.”

Good to hear, but does the ministry intend on asking any foreigners who’ve taken these courses for their advice?

By what standard will the education and experience of the teachers be measured? What will be the standard for these teachers and classes?

Does the ministry intend on creating more classes, for those who live both within and outside the capital area?

As I’ve pointed out in the past, it’s hard enough to go to classes and study at home while one has to work a full-time job and take care of a family. That’s why I would emphasise that these classes be a part of working hours – for example, 4 hours a week, as is done in the Reykjanes Regional Office of Disabled Peoples’ Affairs. Are any plans in the works to have these classes as a part of the working hours?

I think these questions are fair and reasonable. Icelandic classes shouldn’t be seen as an obligation, but a right. If the government agrees, it would be good if it took this seriously.

Það Sem Skiptir Máli / All the News That's Fit to Print

2006-12-19T08:59:00.000Z

[ÍS] Las um daginn góða grein eftir Olgu Markelova þar sem hún fjallaði um innflytjendamál. Olga bendir sérstaklega á hvernig innflytjendur eru hunsaðir í fjölmiðlum. Sjálfur hef ég séð ólíka blaðamenn fjalla vel um ýmsar hliðar aðlögunar innflytjenda, og þeir hafa oft verið sanngjarnir í umfjöllun sinni. En ýmislegt má betur fara, eins og Olga Markelova bendir á:

"Samt er eitt vafasamt við þessa margrómaða umræðu: þótt innflytjendur frá ýmsum löndum séu mjög áberandi í íslenska þjóðfélaginu, í skólum, á vinnumarkaði og á mörgum sviðum daglega lífsins, - eru þeir ekki sýnilegir í fjölmiðlum. Og hérmeð á ég ekki við lögreglufréttir um átök tælenskra unglingahópa einhvers staðar í Breiðholti, heldur einmitt fjölmiðlaefni, sem tengist 'innflytjendamálum.'"

Jón Gnarr spurði fyrir nokkrum árum hvernig lesendur myndu bregðast við ef fréttagrein í blaði tæki fram að einhver ákærður um glæp væri hommi. Auðvitað væri svona fréttagrein talin fordómafull og smekklaus. Af hverju er það þá fullkomlega leyfilegt að benda á frá hvaða landi ákærði kemur? Auðvitað styð ég tjáningarfrelsi, og sem blaðamaður er ég yfirleitt varkár þegar kemur að því að takmara upplýsingar í frásögnum. Lesendur eiga skilið að vita það sem skiptir máli. En það er einmitt kjarni málsins – þjóðerni ákærða skiptir ekki máli í glæpasögunni, ekki frekar en hárlitur, stjörnumerki, eða hvað sem er (og ekki gleyma heldur að hluti glæpa sem framinn er af innflytjendum hefur ekki vaxið). Það hafa birst bæði nöfn og myndir af útlendingum sem sakaðir eru um glæp en hafa ekki verið dæmdir. Það stendur hins vegar í siðareglum Blaðamannafélags Íslands að það er bannað að birta nöfn og myndir af fólki sem er ákært fyrir glæp en ekki er búið að sakfella.

Siðareglar BÍ eiga að gilda fyrir alla landsmenn, óháð uppruna þeirra.

Annar punktur í grein Olgu sem vakti athygli mína var eftirfarandi:

"Skilaboðin mín eru svona: það er ekki hægt að halda áfram umræðunni um "innflytjendamál", - sama hvort hún tengist vinnumarkaði eða daglegum samskiptum, - nema að spyrja þá álits, sem viðkomandi umræða snýst um."

Einmitt. Mér finnst það mjög jákvætt og nauðsynlegt að svo margir Íslendingar tjái skoðanir sínar um innflytjendamál. En snerta þessi mál einungis Íslendinga? Hvernig væri það ef engar konur væru spurðar um skoðun sína á launamun kynjana?

Það þarf fleiri innflytjendur í hina opinberu umræðu. Slíkt kallar bæði á fjölmiðlamenn sem vilja tala við þá, og líka innflytjendur sem vilja að tjá sig. Mín reynsla er sú að það er ekki vandamál að fá innflytjendur til að tjá sig ef þeir eru á annað borð spurðir.

Að lokum vil ég óska ykkur öllum gleðilegrar vetrarhátíðar. Þetta ár hefur verið mjög gott fyrir Vinstrigræna, og 2007 verður enn betra.

[EN] Not too long ago I read a very good article by Olga Markelova, where she discussed immigration issues, specifically, at how immigrants are often ignored by the media here. Myself, I've seen many journalists cover immigration issues very well, and most have been quite fair in their coverage. But certain things could improve, as Markelova points out:

"At the same time one thing is suspicious in this discussion: although immigrants from different countries are very important within Icelandic society, in schools, in the workplace, and in many areas of daily life - they're invisible to the media. And by that I don't mean police news about a gang of Thai youths somewhere in Breiðholt, but rather something newsworthy that concerns ‘immigration issues’.”

Jón Gnarr asked a few years ago how readers would react if a news article stated that a suspect charged with a crime was gay. Naturally such an article would be considered prejudiced and tasteless. Why is it then perfectly allowed to print a suspect’s nationality? I do, of course, support freedom of expression, and as a journalist I’m normally very cautious about limits on what can be reported. Readers deserve to know what matters. And that’s the core of the argument – the nationality of a suspect doesn’t matter any more than the color of his hair, his astrological sign, or what have you (and don't forget that that percentage of crimes committed by foreigners has not increased). The names and photos of foreigners accused of crimes but not yet convicted have also been published in newspapers, while it states in the ethical guidelines of the Icelandic Journalists’ Union that it’s strongly discouraged to reveal the identities of those accused of a crime but not yet found guilty.

The ethical guidelines of the Icelandic Journalists’ Union should apply to all countrymen, regardless of country of origin.

Another point in Markelova’s article that caught my attention was such:

“My message is this: it is not possible to continue a discussion on immigration issues, whether it concerns the labour market or daily life – without asking everyone concerned.”

Exactly. While I find it very positive and necessary that so many Icelanders have an opinion on immigration issues, does the subject only touch them? How would it be if no woman was asked how she felt about the wage difference between the sexes?

There needs to be more immigrants in the pubic discourse. This calls for both more journalists to seek after their voice, and for more immigrants to express themselves. In my experience, it’s never a problem to get immigrants to talk about these matters, if someone asks.

In closing, I want to wish you all a joyous winter holiday season. This year has been very good for the Leftist-Greens, and 2007 will be even better.

Kostnaður vegna forvals og fleiri / Campaign costs and more

2006-12-07T18:55:00.000Z

[ÍS] Hér er þá kostnaður minn vegna forvalsins:

45 kr: Frímerki á bréf til kjörnefndar vegna tilkynningu vegna prófkjörs.

Tæp 700 kr: Heimagerð eplabaka.

1870 kr: Leigubíl í kjörstöðum á Skipholti.

Samtals: 2615 kr. Ég tók engar nótur þannig að það er ekki beint nákvæmt, en svona fór það. Ekki sem verst.

Ég vildi líka benda á svör mín við spurningum frá kjósendi sem heiti Sigurður Sigurðsson:

1) Hvaða stefnu vilt þú taka í ES/EES málum? Á Ísland að sækja um aðild?

Ég tel að Ísland geti unnið með öðrum ríkjum innan ESB og EES án þess að sækja um aðild. Annars er hætta á að neyðast til að taka þátt í einhverju sem Íslendingar eru kannski ósammála og þjónar illa íslenskum hagsmunum. Í stað þess að sækja um aðild væri skynsamlegra að skrifa undir samninga um mál sem Ísland styður en halda sjálfstæði okkar.

2) Viltu beita þér fyrir breytingum á skattakerfinu? Hvaða breytingum þá?

Skattar á fyrirtæki eru 18% á meðan hver manneskja borgar tæp 38%, þannig að hærri tekjur þýða lægri skatta. Ég myndi breyta því með því að lækka persónuskatta og hækka fyrirtækjaskatta. Það þýðir léttari byrðar fyrir fjölskyldar og meira peninga innan kerfisins, sem hægt væri að nota til að styrkja velferðarkerfi landsins og fleira.

3) Hefur þú hugsað þér að berjast fyrir breytingu í samgöngumálum?

Reykjavík notar 50% af sínu svæði sem þjónustusvæði fyrir bíla. Meirihluti í borgarráði vill breikka Miklubraut og strætókerfið er í molum. Engar almennilegar göngu- eða hjólreiðaleiðir eru til í miðbænum. Ég veit að á ýmsan hátt ber borgin ábyrgð á umferðamálum innan borgarmarka, en mér finnst samt að ríkistjórnin geti gert meira til að krefjast þess að Reykjavík og landið allt sé fyrirmynd Evrópu í samgöngumálum. Það á að búa til hagkvæmt, fjölbreytt, og umhverfisvænt samgöngukerfi.

4) Hvert ber að stefna að þínu mati varðandi hvalveiðar?

Segjum að ég ætlaði að stofna nýtt fyrirtæki en ég vissi eftifarandi hluti fyrirfram: Mjög fáir hafa áhuga á að kaupa vörur mínar, fyrirtækið skaðar viðskipti annarra í kringum mig og margir í heiminum hata Ísland ef ég stofna þetta fyrirtæki. Ég neita þó með öllu að vilja gera nokkuð fyrirfram til að breyta ímynd fyrirtækisins til batnaðar. Væri það skynsamlegt fyrir Ísland að styðja svona fyrirtæki? Í stuttu máli sagt: hvalveiðar eru mjög óskynsamlegur fyrir Ísland og Íslendinga.

Og þá . . .

Vil ég aðeins að segja, LOKSINS.

[EN] Here are the costs I incurred during the course of my campaign:

45 kr: Stamp for a letter to the election board announcing my candidacy.

About 700 kr: Homemade apple pie.

1870 kr: Cab to the election headquarters on Skipholt.

Total: 2615 kr. I didn't keep any receipts, so these figures aren't quite exact, but that's about how it went. Not too bad.

I also wanted to point out my answers to some questions sent to me by a voter named Sigurður Sigurðsson:

1) What position do you take regarding the EU/EEA? Should Iceland seek membership?

I believe that Iceland can work with other countries within the EU and the EEA without seeking membership. We can participate with these countries without having to take part in actions that the Icelandic people disagree with, or that would harm the Icelandic economy. It would be wiser to sign agreements regarding matters that Iceland supports, and maintain our independence.

2) Would you focus on changing the tax system? What changes would you make?

Currently, taxes on corporations are at about 18%, while taxes for individuals are at 38%, so that a higher income means lower taxes. I would change this by lowering personal taxes while raising corporate tax. This will mean a lighter burden for families and more money going into the system, which could be used to support the welfare system and more.

3) Have you thought of fighting for changes in the transportation system?

Reykjavik uses 50% of its land in service of the car. The majority in Reykjavik city council wants to widen Miklabraut and the bus system is falling apart. There are no pedestrian or bicycle streets downtown. I know that in many ways city council is responsible for transportation within city limits, but I think the government could do more to demand that the capital and the country as a whole becomes a transportation model for Europe. We must create
an economic, varied and environmentally sound transportation system.

4) What is your position on commercial whaling?

Let's say I wanted to start a company and knew the following ahead of time: very few have any interest or will have any interest in buying my products, the company will hurt the business of others around me, and many in the world will end up hating Iceland if I start such a company. At the same time, I refuse to do anything to change the image of my company ahead of time. Would it be wise for Iceland to support such a company? In short, whaling is extremely unwise for Iceland and Icelanders.

And so . . .

I just want to say, FINALLY.

Takk, Össur! / Thanks, Össur!

2006-12-04T17:44:00.000Z

[ÍS] Nokkrir vínir mínir hafa bent mér á frekar hlægilega grein eftir þingmanninn Össur Skarphéðinsson. Eitthvað hefur örlítið skolast til í staðreyndunum á þeim bæ. Þar hrósar Össur mér óbeint (og án efa ómeðvitað) með því að kalla mig fyrrverandi ritstjóra Grapevine. Því miður bar ég ekki þann veglega titil á Grapevine – það var hinn útlendingurinn, Bart Cameron – ég var bara blaðamaður. Samt gott að Össur og fleiri skuli gera ráð fyrir að ég hafi haft svona mikil áhrif á blaðinu.

Það var líka athyglisvert að Össur skrifaði í sömu grein: "Síðast þegar ég vissi talaði Paul Ni[k]olov ekki íslensku."

Ég hef sjálfur aldrei átt þá ánægju að tala beint við Össur svo ég veit ekki á hverju hann byggir þessa niðurstöðu sína. Eins og margir hafa bent á þá er það nú samt þannig að ég tala íslensku. Ég er að sjálfsögðu enn að læra og ég tala með hreim og hef ekki jafn fullkomið vald á tungunni eins og þeir sem eiga íslensku að móðurmáli. En ég er að leggja mig fram og ég hef fullan hug á að tala íslensku í sölum Alþingis ef ég næ svo langt. Össur heldur einmitt áfram að hrósa mér (aftur ómeðvitað) með því að velta fyrir sér hvernig það væri að hafa mig á Alþingi. Ég er þakklátur fyrir að þingflokksmaður Samfylkingarinnar hafi þó nógu mikið traust á VG til að líta á það sem sterkan möguleika að ég komist á þing. Takk, Össur!

En grein Össurar og þungar áhyggjur hans af færni minni í íslensku undirstrikar aðeins eitt: það er algengt að nöldra yfir því að fólk tali ekki íslensku. Það fer hins vegar minna fyrir því að fólk bryddi upp á lausnum til úrbóta í þessum efnum.

Árangur innflytjendastefnu í landinu má meta eftir því hversu vel hefur tekist til með aðlögun innflytjenda að samfélaginu. Jákvæð aðlögun ætti með réttu að vera helsta takmark innflytjendastefnu hverrar þjóðar. Þess vegna finnst mér það bráðnauðsynlegt að íslenskunámskeið séu ókeypis fyrir innflytjendur. Sú íslenskukennsla á ekki að vera laus í reipunum eða stopul, heldur fylgja skýrum stöðlum og reglum um hvernig íslenska er kennd, eins og er í öðrum námskeiðum. Sú íslenskukennsla ætti einnig að vera boðin í vinnutíma fólks.

Þetta er ein mikilvægasta leiðin til að samþætta fólk af erlendum uppruna inn í íslenskt samfélag. Þessar áherslur eru nokkrar af fjölmörgum sem ég ætla að reyna eftir megni að afla fylgis við. Ég mun leggja hart að mér og með þínum stuðningi getum við gert það að veruleika.

P.S. Ég tek eftir því að nokkrir spyrja hvort ég skrifi allt á ensku og láti svo þýða fyrir mig. Ég lít reyndar á það sem mitt einkamál hvort ég geri það eða ekki, en til að létta af þungri áhyggjubyrði þessara ágætu manna get ég hérmeð upplýst að ég skrifa mínar greinar sjálfur á íslensku. Ég bið hins vegar vini mína stundum að lesa greinarnar yfir og leiðrétta málvillur, því að íslenska mín er ekki fullkomin þótt hún skiljist. Fellur slík hjálpsemi að stöðlum þessara ágætu manna um íslenskufærni? Ég vona í það minnsta að þeim létti við þessar fréttir og geti snúið sér að uppbyggilegri umræðu.

[EN] Some friends of mine have pointed out to me a rather laughable article by Social Democrat (Samfylking) MP Össur Skarphéðinsson. Some of the facts seem to have been misplaced in his piece. Össur praises me indirectly (and without a doubt unconsciously) by calling me the former editor of Grapevine. Unfortunately, I never carried that auspicious title at Grapevine - that was the other foreigner, Bart Cameron - I was just a journalist. Still, good that Össur assumes that I had so much influence over that paper.

It was also interesting that Össur wrote in the same article, "The last time I knew, Ni[k]olov didn't speak Icelandic."

I've never had the pleasure of having a conversation with Össur, so I don't know how he arrived at this conclusion. As many have already pointed out, I do in fact speak Icelandic. I am of course, still learning, I speak with an accent, and I don't have the sort of perfect command of the
language that someone with Icelandic as their mother tongue would have. But I'm working hard at improving my language skills and have every intention of speaking Icelandic in the halls of parliament should I get so far. Here Össur continues to praise me (again unconsciously) by wondering what it would be like to have me in the halls of parliament. I'm grateful that an MP for the Social Democrats has enough faith in the Left-Greens to see it as a strong possibility that I will make it into parliament. Thanks, Össur!

But Össur's article and his heavy heart over my command of Icelandic underlines one thing: it's one thing to complain about people who don't
speak Icelandic - it's quite another to offer solutions as to how to remedy the situation.

How successful any nation’s immigration policy is can be gauged by one simple measure: integration, which should be the primary goal of any country’s immigration policy. This is why I believe that Icelandic classes for foreigners should be free. They should also have to conform to an established educational standard, just like any other class, and be given as a part of working hours.

This is one of the most important ways to integrate people into Icelandic society, and is one of many things I intend to work hard at achieving. With your support, we will make this a reality.

PS. I had also noticed a few people wondering whether I write everything first in English and then have someone translate it for me. I personally think it's my own business whether I do or not, but to lighten the heavy hearts of those who've seemed so worried about this matter, I can tell you that I do write my own articles in Icelandic. I then ask a couple friends of mine to go over it and correct any grammatical mistakes, because my Icelandic isn't perfect even though it's comprehensible. I hope that this will come as a relief to those concerned, and that we can then turn to a constructive discussion.

Til Hamingju, VG! / Congratulations, VG!

2006-12-03T23:16:00.000Z

[ÍS] Ég vil fyrst og fremst þakka öllum sem hafa sýnt mér stuðning, bæði í framboði og á kosningadaginn og óska einnig öllum öðrum sem komust inn á listann til hamingju. Satt að segja geta allir meðlimir Vinstri Grænna óskað sér til hamingju með listann. Frambjóðendurnir endurspegla vilja kjósendanna, og hjá Vinstri Grænum þýðir það að við erum fjölbreyttur, skapandi og hugmyndaríkur flokkur - hver einasti meðlimur sannar það. Ég tel líka að Íslendingar séu orðnir dauðþreyttir á ríkisstjórn sem vill ekki hlusta á sína eigin þjóð, sem býður ekkert nýtt, og vill ekki sinna þeim verkefnum sem eru fyrir framan okkur, að gera Ísland að fyrirmyndarlandi. Þetta er baráttan sem við leggjum orku okkar í núna og ég hef trú á að Vinstri Grænir muni bera vilja þjóðarinnar inn á Alþingi í vor.

[EN] First of all, I want to thank everyone who has given me their support, both during the campaign and on election day, and I want to congratulate everyone else who made it onto the list. To be honest, every member of the Left-Greens can congratulate themselves for the list of candidates we have. Candidates reflect the will of the voters, and for the Left-Greens this means that we’re a varied, creative, and idea-rich party – every single member proves that. I also believe that Icelanders have grown exhausted of a government that doesn’t want to listen to its own people, that offers nothing new, and does not want to take up the task before us, to make Iceland a model country. That is the fight that we intend to undertake now, and I believe that the Left-Greens will carry the will of the people into parliament this spring.

Tímabær sjálfstæð utanríkisstefna / Time for an Independent Foreign Policy

2006-11-29T14:58:00.000Z

[ÍS] Ég las í Fréttablaðinu í dag að stjórnvöld eru loksins sammála landsmönnum í einu máli: það voru mistök að styðja innrásina í Írak. Eins snemma og í janúar 2003 voru að minnsta kosti 78% prósent landsmanna andvíg því að Ísland færi á lista “staðfastra þjóða.” Þetta var m.a. niðurstaða Gallup-könnunar en samt tóku stjórnvöld ákvörðun um að hlusta ekki á sín eigin þjóð. Formaður Framsóknarflokksins Jón Sigurðsson segir nú að stuðningurinn hafi verið rangur eða mistök, og að ákvarðanir íslenskra stjórnvalda um málefni Íraks hafi verið byggð “á röngum upplýsingum.” Alþingiskona Sjálfstæðisflokksins Drífa Hjartardóttir tók í sama streng þegar hún sagði að menn hafi “tekið ákvörðun út frá þeim staðreyndum sem þá lágu fyrir.”

Mín skoðun er sú að hvort upplýsingar voru rangar eða réttar skiptir ekki höfuðmáli - það var samt ólýðræðislegt að fara gegn vilja þjóðarinnar með því að styðja stríðið. Það er mesta “staðreyndin” í málinu, og var hunsað eins og það skipti ekki máli.

Þetta mál undirstrikar hversu brýnt það er að Ísland framfylgi sjálfstæðri utanríkisstefnu. Ísland getur alveg skrifað undir – eða neitað að skrifa undir – samninga við önnur lönd sem snúast um viðskipti, umhverfismál, og líka varnarmál. Það eina sem Ísland þarf virkilega að varast er að vera haldið fast inni í “allt eða ekkert”-samningum þar sem önnur ríkistjörn, hvort sem það er Bandaríkin eða ESB, ræður för.

Önnur lexía úr Íraksmálinu er að varnarframtíð Íslands þarf að vera í höndum þjóðarinnar sjálfrar. Það er þjóðin sjálf sem ræður hvaðan varnarþjónusta kemur, hvernig hún er uppbyggð og hvort hún á yfirleitt að vera til staðar frá öðrum ríkjum. Það getur verið að friðsöm þjóð eins og Íslendingar ákveði nú að við þurfum ekki bein tengsl við erlenda herþjónustu. En það er brýnt að þjóðin – og ekki leynihópur innan ríkistjórnar – taka þessa ákvörðun.

Að lokum er mikilvægt að muna að friðsöm og hlutlaus þjóð er miklu öruggari en styrjaldaglöð lönd, og Ísland er ein friðsamlegasta þjóð heims. Sjálfstæð utanríkisstefna sem er í höndum íslensku þjóðarinnar mun gera okkur miklu öruggari en hvaða varnarsamningur sem er.

[EN] I read in Fréttablaðið today that the government is finally in agreement with the people over one issue: that it was a mistake to support the invasion of Iraq. As early as January 2003, at least 78% of those polled by Gallup said they were against Iceland joining “the coalition of the willing”, but the government decided to jump on board anyway, and didn’t think it was important to listen to its own people. Progressive Party (Framsókn) chairman Jón Sigurðsson now says that supporting the invasion had been either wrong or a mistake, and that the decision of the government to support the invasion had been based on “the wrong information”. One MP for the Independence Party (Sjálfssæðisflokkurinn) Drífa Hjartardóttir took the same tone when she said that the decision was taken “based on the facts that were available at the time.”

In my opinion, whether the information about Iraq was right or wrong isn’t the issue here – it was still undemocratic to go against the will of the people by supporting the war. This is the biggest fact in this matter, and was ignored as if it doesn’t matter.

This matter underlines how important it is that Iceland establishes an independent foreign policy. Iceland can certainly sign – or refuse to sign – agreements with other countries concerning business, the environment, and also defense. What Iceland needs to avoid is being stuck in an “all or nothing” deal where another power, whether it’s the United States or the European Union, decides matters for us.

Another lesson from the Iraq debacle is that Iceland’s defense future needs to be in the hands of the people. It’s the people who must decide where our defense service comes from, how it’s developed and whether it has to come from other countries. It could very well be that a peaceful people such as the Icelanders don’t want to have any connections with a foreign military. But it is important that the people – and not a secret group within the government – take these decisions.

In closing, it’s important to remember that a peaceful and neutral people are much safer than a militarized state, and Iceland is one of the most peaceful countries in the world. An independent foreign policy in the hands of the Icelandic people would make us much safer than any defense agreement ever could.

Þjónusta við innflytjendur: Einungis ábyrgð borgarinnar? / Immigration Services: Only the City’s Responsibilty?

2006-11-21T23:46:00.000Z

[ÍS] Þjóð sem hefur opnað vinnumarkað sinn fyrir einstaklingum frá öðrum löndum ber skylda til að gera það sem hún getur til að tryggja að þessum einstaklingum séu kynnt réttindi sín og opnaðir allir möguleikar til þess að vera virkir meðlimir í samfélaginu. Árángursríkur innflytjenda stefna má meta því hversu vel hefur tekið til með aðlögun innflytjenda að samfélaginu, sem ætti því með réttu að vera helsta takmark innflytjendastefnu hverrar þjóðar. Allt sem þarf að gera er að litast um og spyrja: er þessi ríkisstjórn að gera nóg til þess að ganga úr skugga um að innflytjendur læri tungumálið? Er þeim séð fyrir upplýsingum sem þeir þurfa varðandi réttindi og skyldur? Eru börnum innflytjenda veitt sú aðstoð sem þau þurfa í skóla, varðandi tungumál og félagslega aðlögun svo þau fái sömu menntun og önnur börn? Í stuttu máli, er þessi ríkisstjórn að gera allt sem hún á að gera til að aðlaga fólk sem hleypt er inn í landið?

Á Íslandi er mikið af þjónustu í boði ýmissa samtaka um allt land. Hér í Reykjavík er Alþjóðahúsið (The Intercultural Centre) helstu samtök fyrir samfélag innflytjenda á Íslandi. Fámennt starfslið þess veitir einstaklingum sem nýkomnir eru til landsins margþætta þjónustu frá lagalegri ráðgjöf til þýðinga, frá íslensku námskeiðum til þjónustu við börn. Flestir ef ekki allir, af u.þ.b. 5.000 innflytjendum sem búa í Reykjavík hafa snúið sér til Alþjóðahússins eftir aðstoð, jafnvel mörgum sinnum og munu vonandi halda áfram að gera það. Ég segi vonandi af því að Borgarstjórn Reykjavíkur- sem Alþjóðahúsið treystir á fjárhagslega- hefur nýlega ákveðið að skerða framlög til Alþjóðahússins um þriðjung, úr 30 milljónum króna á ári niður í 20 milljónir. Þetta gæti vel þýtt skerðingu á þeirri þjónustu sem Alþjóðahúsið getur veitt. Ástæða þessarar fjárhagslegu skerðingaru? Peningurinn á að renna til tveggja nýrra þjónustumiðstöðva innflytjenda; einnar til austurs og annarrar í Hlíðunum.

Ég fagna fjárhagsstyrk þessara nýju þjónustumiðstöðva og ég skil að borgin hefur ekki milljónir á reiðum höndum. Hins vegar veitir Alþjóðahúsið ýmis konar ómissandi þjónustu fyrir stóran hluta af íbúum borgarinnar. Þeir hafa einfaldlega ekki efni á fjárhagsskerðingu, og Ísland hefur það ekki heldur.

Þessi staða undirstrikar þörf þess að ríkið taki virkari þátt í þjónustu við aðlögun innflytjenda. Í vor munu rúmlega 33 milljónir íslenskra króna á ári losna úr fjárlögum þegar hvalveiðum í vísindalegum tilgangi verður hætt. Hluti þessa fjármagns gæti farið í að styðja Alþjóðahúsið. Hvaðan sem fjármagnið kemur er eitt alveg ljóst: peningarnir sem sparast með því að skerða fjárveitingu til þjónustu við aðlögun innflytjenda tapast margfallt í því sem það mun kosta okkur til langs tíma litið ef það fólk sem kemur til landsins getur ekki lært tungumálið, hlýtur ekki viðunandi menntun og hreinlega fær ekki tækifæri til að verða fullgildir og virkir meðlimir þjófélagsins.

Aðlögunarþjónusta er hagstæð fyrir allt Ísland. Ekkert okkar hefur efni á að vera án hennar.

[EN] A nation that has opened its labour market to people from other countries has an obligation to do what it should to ensure that these people are provided with the tools they need to become fully active members of society. How successful any nation’s immigration policy is can be gauged by one simple measure: integration, which should be the primary goal of any country’s immigration policy. All one need do is look around and ask, Is this government doing enough to make sure the people they import learn the language? Do they provide them with the information they need regarding their rights and obligations? Are the children of immigrants being provided with the help they need in school, in terms of language and socialisation, so that they can have the same education as any other child? In short, is this government doing everything it should to integrate the people they bring into this country?

In Iceland, there are numerous beneficial programs that are provided for by various organisations all over the country. Here in Reykjavík, the most prominent organisation for the immigrant community is Alþjóðahúsið (The Intercultural Centre). This small staff provides Iceland’s new arrivals with a gamut of services, from legal advice to translation, from Icelandic classes to children’s services. Most, if not all, of the roughly 5,000 immigrants living in Reykjavík have gone to Alþjóðahúsið for help, often multiple times, and will hopefully continue to do so. I say hopefully because the City Council of Reykjavík – upon which Alþjóðahúsið depends for its budget - has recently decided to cut Alþjóðahúsið’s funding by a third, from 30 million krónur a year to 20 million. This may very well mean a cutback in the services that Alþjóðahúsið can provide. The reason for the budget cut? That money is going to go to two new immigration centres; one in the east and one in Hlíðar.

I applaud the funding of these two new centres, and I understand that the city doesn’t have millions at its disposal. But Alþjóðahúsið provides numerous essential services for a very significant proportion of this city’s residents. They simply cannot afford to have their funding cut. And neither can Iceland.

This situation underlines the need for the state to get more actively involved in providing immigrant integration services. This spring, more than 33 million ISK will be freed up in the annual budget when scientific whaling is ended. A portion of this could go towards supporting Alþjóðahúsið. Wherever the money comes from, one thing is clear: The money saved from cutting funding from services that help the immigrant integration process is negated many times over by what it will cost us all, in the long run, if the people coming to this country cannot learn the language, cannot get a decent education, and basically cannot get the tools they need to become fully active members of society.

Integration services is beneficial to all of Iceland. None of us can afford to be without them.

Egill Helgason á Innflytjendaútvarpsþáttinn Halló Hafnarfjörður / Egill Helgason on the Immigrant's Radio Programme Halló Hafnarfjörður

2006-11-16T08:42:00.000Z

[ÍS] Ég hvet ykkur öll til að hlusta á innflytjendaútvarpsþáttinn Halló Hafnarfjörður 96,2 FM föstudaginn 17 nóvember kl. 18:00. Fyrir utan fréttir á ensku og tónlist frá öðrum löndum tek ég viðtal í beinni við fjölmiðlamanninn Egil Helgason, en hann stjórnar sem kunnugt er umræðuþættinum Silfur Egils. Ég ætla að ræða um nokkur mál, þar á meðal innflytjendaumræðuna. Þátturinn er endurtekinn á sunnudögum milli kl. 11:00-13:00, og auk þess verður hægt að hlusta á útvarpið í gegnum vefveitu Hafnarfjarðar, www.hafnarfjordur.is

[EN] I encourage you all to listen to the immigrant's radio programme Halló Hafnarfjörður 96,2 FM on Friday, 17 November at 18:00. Apart from news in English and music from other countries, I'll be interviewing journalist and media personality Egill Helgason, host of the popular television roundtable discussion show Silfur Egils. I intend to cover a number of subjects, including immigration issues. The programme will be repeated on Sunday from 11:00 to 13:00, and can also be listened to via the website www.hafnarfjordur.is

Tækifæri til að gera Ísland fyrirmyndaland / An Opportunity to Make Iceland a Model Country

2006-11-12T19:57:00.000Z

[ÍS] Nýlega hafa innflytjendamál fengið mikla athygli, að miklu leyti er þetta út skelfilegri umræðu frá Frjálslyndaflokkinum. Fyrir suma skiptir það engu máli hvað atvinnuleysi hefur minnkað siðasta árið, eða hvernig hluti glæpa sem framinn er af innflytjendum hefur ekki vaxið, og hvernig nýjasta skoðunarkönnunin bendir á að flestir Íslendingar vilja fjölmenninglegt land - allt þetta, þrátt fyrir þetta fólk sem fluttist til landsins í þúsunda tali. Fyrir fólk eins og Magnús Þór Hafsteinsson eru innflytjendar bara ‘vandamál’. Og Jón Magnússon, sem finnst að múslimar eigi ekki einu sinni að vera á Íslandi, á að biðja þá 400 múslimar sem búa nú þegar á Íslandi afsökunar.

Land með hraustlega samþættingarstefnu skal byggja með hraustlegu og vaxandi hagkerfi, en land án samþættingarstefnu sáir fordómum, breiðari stéttaskilningi, og ótraustu hagkerfi. Svo einfalt er það.

Í þau sjö ár sem ég hef verið á Íslandi hef ég upplifaði, heyrt og séð nokkra mikilvæg atriði varðandi innflytjendmál. Ég ætla að fara yfir og útskýra þessi mál, og leggja fram nokkrar hugmyndir.

Tungumál

Það er eitt sem allir geta verið sammála um – það er nauðsynlegt að þeir sem komi til landsins læri tungamálið.

Samkvæmt lögum þarf innflytjandi að stunda 150 klukkustundir af íslensku námskeiði til að fá ótímabundið dvalar- og atvinnuleyfi. En því míður er engin staðall til fyrir hvernig og hvað er kennt á íslensku námskeiði.

Ég fagna mjög þeim fréttum að Menntamálaráðuneytið ætlar að hafa íslensku námskeiðin ókeypis, það á von á að það byrji á því á næsta ári. En það er bráðnauðsynlegt að þessi námskeið fylgi eftir einhverjum reglum um hvernig íslenska er kennd, eins og er í öðrum námskeiðum. Á sama tíma væri það skynsamlegt að heyra frá nemendunum sjálfum hvað virkar best í kennslu, til þess að finna út hvaða staðall er bestur.

Það er nógu erfitt að finna tíma til að fara í nám og læra heima á meðan maður þarf að sinna 100% starfi og sjá um fjölskylduna. Þess vegna myndi ég krefjast þess að þessi námskeið væru hluti af vinnutíma, til dæmis 4 klukkustundir á viku, eins og er gert hjá Svæðisskrifstofu Reykjaness um Málefna Fatlaðra. Þannig getur maður lært íslensku án þess að trufla fjölskyldalíf sitt.

Vinnuréttindi

Þegar verkamenn þekkja réttindi sín geta allir unnið betur saman. Því miður hafa komið í ljós nokkur dæmi þar sem erlent starfsfólk fær borgað minna en íslenskir verkamenn, fá ófullnægjandi og hrikalegt húsnæði, og vita ekki einu sinni að stéttarfélög eru til hér á landi.

ASÍ er búið að taka saman frábæran bækling fyrir innflytjendur, og þýða yfir á rúmlega 20 tungumál, sem útskýra réttindi þeirra. Þessar upplýsingar þurfa að komast í hendur hverrar einustu manneskju sem flytur til landsins. Á sama tíma er þarft að efla eftirlit og gera meira til að sjá til þess að atvinnurekendur borgi öllum starfsmönnum sínum samkvæmt kjárasamningum. Refsa verður þeim sem misnota aðstöðu sína og brjóta lög í þessum efnum.

Það er augljóst hvernig þetta væri gott fyrir innflytjendur, en fyrir allt landið, þá tryggir þetta að enginn getur misst starf sitt vegna atvinnurekenda sem ætla að reyna að blekkja erlent starfsfólk, á kostað íslenska starfsfólksins.

Menntun

Ein hindrun á milli innflytjenda og betra starfs er hvernig menntun þeirra er dæmd.

Það er auðvitað skiljanlegt að Ísland ræður hvaða menntastuðul maður þarf að hafa til að vinna hvert starf. En að halda fólki úti, að láta það fara aftur í skólann, að láta það borga fyrir allt sem þarf til að læra það sem það var þegar búið að læra, það er eins og að segja að menntun þeirra sé einskis virði, og er bæði tímasóun og peningasóun. Það er líka ekki skynsamlegt að gera á meðan það vantar fleiri menntað fólk í starfi.

Svarað er einfalt. Látum þá sem koma hingað með eitthverja gráðu sem var fengin erlendis taka jafngildispróf. Og þegar ég segi “jafngildispróf”, þá þýðir það ekki eitthvað eins og krossapróf. Ég er að tala um próf sem prófar bæði bóklega þekking og verklega kunnáttu – eitthvað ítarlegt og nákvæmt, sem sannar að þessi manneskja kann allt sem til þarf, til að geta unnið sitt starf á Íslandi. Jafngildispróf eru einfaldari, og hagkvæmari leið til að vera viss að við tökum vel á móti menntuðu fólki inn í störf þar sem þeirra er þarfnast.

Trúfrelsi

Samkvæmt stjórnarskrá hafa allir frelsi til að iðka hvaða trú þeir vilja, en sumir eiga meira frelsi en aðrir. Það sést hjá fólki í Rétttrúnaðarkirkjunni, sem er búíð að bíða hálfan áratug eftir lóð til að byggja á kirkjuna sína, og múslimar á Íslandi – sem eru tæpir fjögur hundruð talsins – hefa beðið síðan í janúar 2001 eftir lóð fyrir mosku, og eru enn að bíða. Ég veit að borgin sér um þetta að mörgu leyti, en ríkistjórnin á að sjá til þess að þessar lóð séu staðfestar strax. Tíminn er löngu kominn, og það er skerðing á trúfrelsi að láta fólk bíða svona lengi eftir lóð til að byggja bænahús sín.

Lýðræði

Mikilvægt er að hafa í huga að innflytjendastefnan þarf að breytast eftir aðstæðum og þörf, og það er nauðsynlegt að vera með stefnu sem endurspeglar þörf innflytjenda og landsins. En í mörg löndum eru innflytjendur of feimnir til að segja frá því sem vantar, af því þeim finnst að ríkistjórnunum sé sama. Innflytjendum á að finnast að ríkistjórnin sé opin gagnvart þeim, og vilji hlusta á það sem þeir hafa að segja.

Á sama tíma þarf íslensk samfélagi að vita meira um innflytjendur – að vera ókunnugur innflytjendum, hvað það er sem þeir þurfa að glíma við, er ein stærsta ástæðan fyrir fordómum og misskilningi. Það væri brýnt að sjá fleiri innflytjendur tala við skólabörn – og líka fólk á vinnustöðum - í opinni umræðu, þar sem segja má frá og spurja að hverju sem er. Því meira sem báðar hliðar vita, því betra fyrir samfélagið allt.

Þetta eru bara nokkrar hugmyndir um það sem vantar. Við vitum hvað gengur ekki – nú þurfum við að finna lausnir. Við þurfum að leggja hart að því að gera Ísland fjölmenningarlegt, og að skapa fyrirmynd Evrópu, ef ekki alls heimsins, í innflytjendamálum. Þetta er hægt að gera, og tækifærið er núna.

[EN] Immigrant issues have gotten a lot of attention lately, in many ways because of the chilling discussion from the Liberal Party (Frjálslyndir). For some it doesn’t matter that unemployment has dropped in the past year, or that the percentage of crimes committed by foreigners has not increased, and that according to the latest Gallup, most Icelanders want a multicultural society – all this, despite people having moved here by the thousands. For people like Magnús Þór Hafsteinsson, immigrants are just a “problem”. And Jón Magnússon, who doesn't even think Muslims should be in this country, ought to apologize to the over 400 Muslims already living here.

A country with a healthy integration platform will build with a healthy and growing economy, but a country without an integration platform sows prejudice, a widening between the classes, and an unstable economy. It’s that simple.

In the seven years that I’ve lived in Iceland, I’ve experienced, seen and heard some important details regarding immigration issues. I’d like to go over some of these details, and offer some ideas.

Language

One thing we can all agree on – it is necessary that those who come to this country learn the language.

By law immigrants need to take 150 hours of language classes in order to get a permanent work and residence permit. But unfortunately there is no set standard for what is taught in Icelandic class and how.

I warmly welcome the news that the Ministry of Education intends on making Icelandic language classes free, with the hope of this starting next year. But it is highly necessary that these classes follow set regulations as to how Icelandic is taught, as is done in other classes in other subjects. At the same time, it would be wise to hear from the students themselves what works best in teaching Icelandic, so that a standard that works for all can be achieved.

It’s hard enough to find the time to go to class and do homework while you have to work 100% and take care of your family. For this reason, I would ask that Icelandic classes be a part of working hours – for example, 4 hours a week, as is done at the Regional Offices for Disabled Affairs in Reykjanes. In this way, one can learn Icelandic without it disrupting their family life.

Working Rights

When workers know their rights, everyone can work better together. Unfortunately, certain examples have come to light of foreign workers being paid less than their Icelandic colleagues, receive substandard and unfit living quarters, and don’t even know that unions exist in this country.

The Confederacy of Icelandic Labour Unions (ASÍ) has put together some great literature for foreigners, translated into about 20 different languages, that explains their working rights. This information needs to get into the hands of each person who moves to this country. At the same time, it’s necessary to increase supervision of employers and make sure that they are paying their employees according to the common wage agreement. Those who break labour law will be punished.

It’s obvious how this will be good for foreigners, but for the whole country, it ensures that no one will lose their job due to an employer who tries to deceive foreign workers, at the cost of Icelandic workers.

Education

One obstacle between foreigners and better jobs is how their education from abroad is judged.

It is of course understandable that Iceland has the right to decide what educational standard people need in order to work at certain jobs. But to keep people on the outside, and make them go back to school for a few years, and make them pay for everything in order to learn that which they’ve already learned, is the same as saying that their education is worth nothing, and is a waste of both time and money. It’s also not very wise while more educated people are needed in the labour market.

The answer simple: let those who come to this country with an education take an “equivalency test”. And when I say “equivalency test”, I’m not talking about some kind of multiple-choice quiz. I mean an examination that tests both book learning and hands-on experience, something practical and exact that proves that this individuals knows everything there is to know in order to do this particular job in Iceland. An equivalency test is a simpler, more economic way to be sure that we welcome educated people into the jobs where they’re needed.

Religious Freedom

According to the constitution, everyone has the freedom to practice whatever religion they follow, but some people have more freedom than others. This is seen with the congregation of the Russian Orthodox church, which has been waiting half a decade just a plot of land to build their church. Muslims in Iceland – who number over 400 – have been waiting since January of 2001 for a plot to build a mosque, and are still waiting. I know that this is the city’s responsibility in many ways, but the government should make sure that these plots are confirmed at once. The time has long since come, and it’s a violation of religious freedom to make people wait so long after a plot of land to build their houses of worship.

Democracy

It is important to have in mind that the immigration platform has to change with needs and circumstances, and it is necessary to have a platform that reflects the needs of immigrants and the whole country. But in many countries, immigrants are too shy to say what is needed, because they believe the government doesn’t care. Immigrants ought to feel that the government is open towards them, and wants to listen to what they have to say.

At the same time, Icelandic society needs to know more about immigrants – to be unfamiliar with foreigners and what they have to struggle with is one of the biggest reasons for prejudice and misunderstanding. It would be important to see more immigrants talking with school children – and also people in the workplace – in an open discussion, where people can ask anything. The more both sides know, the better for all of society.

These are just some ideas about what is needed. We know what doesn’t work – now we need to find solutions. We need to put effort into making Iceland truly multicultural, and create a model for Europe, if not the entire world, in immigration issues. It is possible, and the opportunity is now.

Þjóðernissinnadraumur Magnúsar Þórs / Magnús Þór's Nationalist Dream

2006-11-06T00:38:00.000Z

[ÍS] Horfði á Silfur Egils í dag og sá ótrúlega umræðu um innflytjendamál. Magnús Þór Hafsteinsson, varaformaður Frjálslynda flokksins, hélt því fram að innflytjendur séu orðnir “vandamál” hér á landi. Þegar hann var spurður um dæmi sagði hann ýmsar sögur af því sem hann hefur heyrt og vitnaði í almennan orðróm.

Já, “sögur” – það er alltaf hægt að vitna í orðróm þegar maður getur ekki stuðst við staðreyndir. Hér er ein staðreynd: atvinnuleysi á Íslandi hefur minkað frá tæpum 2% í september 2005 til 1% í dag, þrátt fyrir þetta “ógnandi” 1 maí síðastaliðinn, þegar Ísland opnaðist fyrir nýjum ESB löndum. Magnús Þór talaði um þetta “flæði” af fólki sem er að streyma inn í landið, og lét í veðri vaka að það væri að stela störfum frá Íslendingum. Hvernig er hægt að segja þetta þegar fleiri störf eru til nú en fyrir einu ári síðan?

Svarið er einfalt – Magnús Þór er að reyna að hræða fólk til þess að ná stuðningi og vinna sér fylgi. Þetta var undirstrikaði með ýmsum rangfærslum sem hann hélt á lofti. Hann talaði um múslima sem “þekkja ekki okkar menningu og þekkja ekki okkar tungumál”. Á hverju átti hann von, að fólk læri allt um íslenska menningu og fari á íslenskunámskeið erlendis áður enn það kemur til landsins? Og hvað kemur trú þessu máli við? Hann talaði líka endalaust um hvað við erum lítið þjóð sem þolir ekki fleiri innflytjendur, og hvernig við erum ekki fjölmenningarlegt land. Á hvaða öld er hann eiginlega að lifa? Hann sagði líka frá því hvernig sumir “þurfa ekki að læra íslensku”. Alþingismaðurinn hefur greinilega ekki kynnt sér lög landsins í þessum efnum, þar sem stendur að innflytjendur eru skuldbundnir til að stunda 150 klukkustundir í íslensku námskeið til þess að fá dvalar- og atvinnuleyfi. Og vel að merkja, það er líka bráðnauðsynlegt að læra íslensku ef maður ætlar sér að gera meira á Íslandi heldur en að þrífa skrifstofur eða vinna í frystihúsi.

Svona fór það –Magnús Þór segir eitt, en veruleikinn er allt annar. Svona tala þjóðernissinnar og rasístar, um allan heim.

Ef maður les grein sem Magnús Þór skrifaði þann 3 nóvember sl. á vefsíðurinn hans, er hægt að sjá nokkur línurit, kort, og gröf sem benda á hvernig innflytjendum hefur fjölgað hér á landi, án þess að benda á að atvinna hefur aukist– ekki minnkað – á sama tíma. Markmið hans virðist það eitt að hræða fólk. Kjarni greinarinnar er að fólk frá austur Evrópu (sem er oft notað til að vekja upp kalda stríðs tilfinningar) eru að vinna fyrir lægri laun en Íslendingar, þannig að íslenskir verkamenn gætu misst vinnuna. Eins og ég átti von á getur Magnús hins vegar ekki sagt hversu margir Íslendingar hafa missti starf sitt út af þessu. En það er ekki meginmálið. Málið er, hverjum er um að kenna og hverjir bera ábyrgð á þessu? Ekki þeir sem borga launin, ó nei: samkvæmt Magnúsi er það innflytjandanum sjálfum að kenna hvað hann fær lítið borgað - hann ber sjálfur ábyrgð á láglaunastefnunni!

En eru það ekki bæði stéttarfélög og atvinnurekendur sem ber ábyrgð á því að sjá til þess að verkamenn fái borgað samkvæmt lögum? Jú, reyndar, en það er miklu auðveldara að skella skuldinni á útlendinga, og benda á fólk sem er aðeins að reyna að búa sér betra líf og betri menntun fyrir börnin sín, og segja að þetta fólk sé vandamálið. Það tekur vinnu og orku að efla eftirlit með atvinnurekendum, og sjá til þess að innflytjendur þekki sín sjálfsögðu réttindi. En nei, í stað þess er sagt að þetta fólk eigi að reka úr landi. Lausn Magnúsar, sem hann sagði frá í Silfri Egils, er að setja upp meira og flóknara innflytjendaeftirlit. Það er ekki bara peningasóun, heldur mundu það ekki leysa vandamálin.

Lausnin er m.a. þessi: ASÍ er búið að taka saman frábæran bækling fyrir innflytjendur, þýddur á rúmlega 20 tungumál, sem útskýra réttindi þeirra. Þessar upplýsingar þurfa að komast í hendur hverrar einustu manneskju sem flytur til landsins. Á sama tíma er þarft að efla eftirlit og gera meira til að sjá til þess að atvinnurekendur borgi öllum starfsmönnum sínum samkvæmt lögum. Refsa verður þeim sem misnota aðstöðu sína og brjóta lög í þessum efnum. Það væri bæði ódýrara, skilvirkara og áhrifameira en þjóðernissinnadraumur Magnúsar Þórs.

Það er ennþá nóg pláss fyrir fleiri hér á landi, sem vinna, borga skatta inn í kerfið, byggja upp landið með okkur og auðga fjölmenningu sem gerir landið okkar betra fyrir alla. Sem betur fer eru flestir Íslendingar sammála því. Það er sorglegur dagur þegar stjórnmálamenn reyna að nota óraunhæfan ótta og hræðsluáróður til að ná stuðningi landsmanna.

[EN] Watched Silfur Egils today and saw an unbelievable discussion about immigration issues. Magnús Þór Hafsteinsson from the Liberal Party (Frjálslyndir) put forth that immigrants have become a “problem” in this country. When he was asked for examples, he told of many stories that he’s heard.

Ah, yes, stories – you can always use stories when you have no facts to support you. Here’s a fact: unemployment in Iceland has decreased from about 2% in September 2005 to about 1% today, despite the “dreaded” 1 May 2006, when Iceland opened its labour market to the new EU countries. Yet Hafsteinsson spoke of this “flood” of people streaming into the country, stealing jobs from Icelanders. How is it possible to say this while there are more jobs now than one year ago?

The answer is simple – Hafsteinsson is trying to scare people in order to get support. This was underlined with each lie he told. He talked about Muslims who “don’t know our culture and don’t know our language”. What does he expect, that people learn all about Icelandic culture and take Icelandic language classes abroad before they come here? And what does religion have to do with anything? He also spoke endlessly of how we’re a tiny nation that can’t tolerate more people, and that we are not a multicultural country. What century is he living in? He also talked about how some immigrants “don’t need to learn Icelandic”. He’s obviously not familiar with the law that states that foreigners have to take 150 hours of Icelandic language classes in order to get a permanent work and residence permit. And excuse me, but it’s also completely necessary to learn Icelandic if you want to do more than clean offices or work in a fish factory.

That’s how it went – he says one thing, reality is something different. But this is how nationalists and racists the world over talk.

If you take a look at an article Hafsteinsson wrote on his website on 3 November, you can see some charts, graphs and maps that point to how immigrants have increased in Iceland, without saying that employment has grown – not shrinken – at the same time. His object is clearly just to frighten people. The core of the article is that people from eastern Europe (always used to arouse those Cold War emotions) are working for a lower salary than Icelanders, so that Icelandic workers could lose their lobs. As I expected, he couldn’t say how many Icelanders have lost their jobs in this way, but that’s not the point – the point is, who’s to blame for this? Not the people paying the salaries, no – the immigrants themselves are responsible for how much they get paid!

Isn’t the unions and the employers who are responsible for seeing to it that workers are paid according to law? Yes, actually, but it’s a lot easier to point at people who are only trying to get a better life and a better education for themselves and their children, and say that they’re the problem. It takes work to supervise employers, and to make sure that immigrants know their working rights. No, no – better kick them out of the country. Hafsteinsson’s solution, which he described on Silfur Egils, is to set up larger and more complicated immigrant supervision. This isn’t just a waste of money; it also wouldn’t solve the problem.

The solution is this: The Confederacy of Icelandic Labour Unions (ASÍ) has put together some great literature for immigrants, translated into about 20 languages, which explains their working rights. This information needs to get into the hands of each person who moves to this country. At the same time it is needed to do more to supervise employers to make sure that they’re paying their employees according to the law, and punish those who misuse them. This would be both cheaper and more effective than Hafsteinsson’s nationalist dream.

There is still more than enough space for more people in this country who work, pay taxes into the system that we all enjoy, build up this country with us and increase the multiculturalism that makes our country better. Fortunately most Icelanders are an agreement with this. It’s a sad day when politicians try to use unfounded fear to get the support of the country.

Menntun / Education

2006-10-29T21:06:00.000Z

(ÍS) Ég fór á athyglisverðan fundi hjá Heimdalli síðasta fimmtudag til að ræða um innflytjendamál. Ásamt mér voru Gissur Pétursson, forstjóri Vinnumálastofnunar, Helga Arnardóttir, stjórnmálafræðingur og blaðamaður hjá RÚV, og Toshiki Toma, prestur innflytjenda. Það var fyrsta opinbera umræðan mín á íslensku, þannig að ég var örlítið kvíðinn, en það fór ansi vel.

Eitt sem kom upp, var sú “staðreynd” að flestir innflytjendur hafa litla eða enga menntun. Þetta var sagt eins og það væri augljóst. Ég skil hvernig sumir komast að svona niðurstöðu: þau sjá okkar að þrífa skrifstofur, vinna á hjúkrunaheimilum eða í frystihúsum, og þau hugsa, “Skítavinna þýðir skítamenntun.” Því miður er sannleikurinn verri.

Flestir innflytjendur hafa háskólamenntun erlendis frá. Það er staðreyndin. Sumir þeirra komu hingað sem læknar, lögmenn eða kennarar. En menntun þeirra er ekki talin fullnægjandi – þeim er sagt til að fara í Háskóla Íslands, á eigin kostnað, í nokkra ár, til að læra það sem þeir eru nú þegar búnir að læra. Það er einfaldleg móðgandi. Og ef maður þarf að borga leigu, ala upp börnin sín, og svo framvegis, þá er það að fara aftur í háskólann – og að borga fyrir allt sjálfur - næstum því ómögulegt. Það er líka staðreynd að flestir innflytjendur mega aðeins fara í starf sem enginn Íslendingur vill eða hefur kunnátu til að gera.

Þess vegna eru margir innflytjendur, þrátt fyrir góða menntun, í starfi sem krefst ekki mikillar menntunar. Vonandi er hægt að breyta þessu – ég talaði á fimmtudaginn um “jafngildispróf”, sem er ein hugmynd sem ég er ennþá að vinna í. Menntamál eru ein af mörgum málum sem ég ætla að leggja mikla áherslu á.

(EN) I went to an interesting meeting last Thursday with Heimdalur, the Young Independence Party, where I had been invited to talk about immigration issues. Also on the panel were Gissur Pétursson, the directorate of labour, Helga Arnardóttir, political scientist and journalist at RÚV, and Toshiki Toma, the Church of Iceland´s priest for the immigrant community. It was my first public speech in Icelandic, so I was a little nervous, but I think it went pretty well.

One thing that came up, though, was this “fact” that most immigrants have little or no education. This was said as if it were a given. I can understand how some people arrive at this conclusion – they see us cleaning offices, working in nursing homes and fish factories and they think, “Low-level jobs mean low-level educations.” Unfortunately, the truth is worse.

Most immigrants in Iceland have a university education that they obtained while still abroad. That is the fact. Some of them came here as doctors, lawyers, or teachers. But their education is regarded as not enough – they are told to go to the University of Iceland, at their cost, for a few years, to learn what they´ve already learned. That´s just insulting. And if one has to pay rent, raise their children, and so on, attending university and paying out of pocket for all expenses becomes more or less impossible. It´s also a fact that most immigrants are only allowed to work at jobs that no Icelander wants to do or is qualified to do.

This is why many immigrants, despite having a good education, work at jobs that don´t demand much education. Hopefully that can be changed – I spoke on Thursday about the idea of "equivalency tests", which is one idea that I´m still working on. Education is one of many things towards which I intend to direct my energies.

On Whaling

2006-10-21T20:03:00.000Z

Minister of Fisheries Einar K. Guðfinnson's announcement earlier this week that Iceland would again begin commercial whaling didn't really surprise any of us completely. Iceland has been whaling for scientific purposes for a number of years now, and most of us knew that it was only a matter of time before the research pretense would be dropped. What did surprise me, however, was how unprepared the ministry seems to have been for making this announcement, and how little economic sense starting such a project makes.

As a journalist for Agence France-Presse, I was assigned to speak with Ásta Einarsdóttir, lawyer for the Ministry of Fisheries. She was very eloquent in her defense of the minister's decision, and made some fair points. Among them, that due to an intense marketing campaign over the past two years, the number of Icelanders who said they would eat whale meat has risen. Also, of the 25,800 fin whales and 43,600 minke whales in Icelandic waters (according to International Whaling Commission [IWC] figures), Iceland only plans on a cull of 9 fin whales and 30 minke whales between now and 1 September 2007 - a very small percentage indeed.

However, even if you put aside the animal cruelty aspect of whaling (it can take an hour or longer for a whale to die once harpooned - at the same time, we have animal cruelty standards when it comes to our domestic livestock, our pets, and animals we hunt), commercial whaling is still folly, from an economic point of view.

Start with the market for whale meat within Iceland. While the number of people who said they would eat whale has risen, this still doesn't account for more than a very small percentage of the country. Naturally, we would need to export the meat. But even Einarsdóttir wasn't able to give me a clear answer on what countries they would export this meat to, apart from the Faeroe Islands (where the market for whale might very well be smaller than it is in Iceland!).

Given the global perception of whaling as a practice, it's doubtful we'll be able to find any new markets. If there were any, we would have found them already. This is because according to IWC regulations, all the whale meat culled from scientific whaling must be sold. Iceland has been free to sell this meat within its own country, or to export it to others, for years now. The result so far? Whale meat from as far back as 2003 is still sitting in freezers. Again, the domestic market is small, and the export market is virtually non-existent. (UPDATE: Japan, our largest potential market base for our whale meat, has already told us they have more than enough of their own and won't be buying any of ours.)

When I asked Einarsdóttir if the ministry had any opinion polls conducted as to whether or not people would be less likely to come to Iceland if we started commercial whaling again, she told me they had not. However, she countered, tourism has continued to increase over the years despite scientific whaling, and “we have no reason to believe that would be any different for commercial whaling."

Big mistake. Take it from someone who grew up outside of Iceland – to us, there is a world of difference between “scientific whaling” and “commercial whaling”. We hear the words “scientific whaling” and think of controlled, careful, purposeful and environmentally beneficial studies being conducted on a few animals. On the other hand, when we hear the words “commercial whaling”, this conjures images of Moby Dick, creatures getting harpooned and butchered, and blood in the ocean. Yes, the number of whales Iceland plans on hunting over the next year is a very tiny percentage of the total whale stocks, but that doesn’t matter – perception does.

If the Ministry of Fisheries had conducted some preparatory PR campaign, wherein they treated global environmentalist groups as equals instead of the enemy, and had tried to sell the idea of Iceland’s very limited whale hunting, things might’ve been a lot different. Perhaps knowing that commercial whaling is an unacceptable idea to the vast majority of the world, the ministry never bothered. Instead, whale watching groups are complaining about mass cancellations, government offices are being flooded with angry e-mails, and of the hundreds of news articles from around the world covering Iceland’s commercial whaling, not a single one is positive. Commercial whaling is already hurting Iceland’s image.

The bottom line is, will the benefits of commercial whaling outweigh the damages? It’s not likely. When you combine the extremely limited market for whale meat with growing global outrage, you end up with more and more meat piling up in freezers. Worst of all, whaling is a subsidized industry. Scientific whaling has cost taxpayers over 200 million ISK in the past six years – despite the intense marketing campaigns and the export of meat to the Faeroe Islands. This is not likely to change.

Why on earth would we create an industry that demands millions of krónur from our taxes every year - an industry that’s already starting to hurt sustainable industries like tourism? Why would we choose to steam ahead with such an industry without seriously gauging what global perception would be? Why would we try to sell products to a market that doesn’t yet exist and shows no signs of ever existing? And why try to wedge an unprofitable industry that relies on tax subsidies to stay afloat – one that harms other industries and has no real market for its products – into a country that has a labour shortage?

Commercial whaling makes no sense for Iceland. What this prideful defiance will end up costing the country as a whole remains to be seen. Without even the most vague idea of what and how we will benefit from it - but some very clear and already present effects of how it harms us - commercial whaling shouldn’t have been started in the first place.

Immigrant's Radio

2006-10-18T09:41:00.000Z

I've had the honour of being involved in a very special project these past two weeks now - I'm one of the contenders for a new radio show, to be conducted by foreigners in Iceland, broadcast in their own languages. If I am accepted to take part in this radio show, I plan to give weekly summaries of Icelandic news, in English, play music from around the world, and hold a phone-in talk show on immigrant issues such as language classes, religious freedom, integration, and more.

The project, which is the brainchild of Amal Tamimi, is a cultural experiment being supported by the Intercultural Centre, Radio Hafnarfjörður 96.2 FM and Flensborg menntaskólan, and is slated to go on the air in the beginning of November. I can't tell you how much it pleased me to see so many of Iceland's different ethnic groups show up to take part in this - people from Poland, Lithuania, Thailand, the Phillipines, Jordan, Iran, Slovenia, and Spain were among the nationalities represented. There are a lot of very talented and enthusiastic people taking part in this effort, and I look forward to seeing what they can produce.

Tamimi told me that she began working on this idea in 2003, and to me, this is an idea that's a long time coming. For Iceland's different nationalities to be able to broadcast their own material in their own language - whether that material be news, music, or chat - is more than just something Iceland's immigrant community is doing for itself. This medium will also help open dialogue further between Icelanders and immigrants. Even if those listening don't understand Thai or Polish, our presence on the airwaves alongside Icelanders increases our integration into Icelandic society - perhaps one day, a radio station for immigrants won't even be a novelty anymore!

One Step Closer

2006-10-12T23:44:00.000Z

When I started the New Icelanders' Party last July, it was to provide representation for the immigrant community where there was little or none before. My hope was not just to gather support for my own party, which has happened, but also to encourage the other five parties to take immigration issues more seriously. This has finally happened as well.

Not too long ago, I was approached by members of the Leftist-Green Party. They wanted to know about the concerns of the immigrant community, and I told them everything that's been conveyed to me by immigrants living in Iceland. The Leftist-Green Party has been very receptive in their desire to help provide what is needed by the immigrant community, and I've been impressed with their sincerity.

Last week, I was asked by members of the party to run for seats 1 to 3 for Reykjavík North, Reykjavík South and the Greater Reykjavík Area for the Leftist-Green Party in the parliamentary elections. It is my honour to announce that I have accepted the offer.

With the merging of the New Icelanders' Party with the Leftist-Greens, we take yet another big step towards reformation of Icelandic immigration law. With your vote and your support, I will bring your concerns directly into the halls of parliament. This has been our goal all along. By joining the Leftist-Green Party and casting your vote for me, this goal will become a reality.